Mijn naam is Antje en ik ben opgegroeid als enig kind in een gezin dat overkwam als het ideale gezinnetje. Bij toeval kwam ik voorjaar 2019 als ruime veertiger achter de betekenis van KOPP, hechting, parentificatie en dat soort dingen. Vanaf dat moment kwam ‘alles’ in een stroomversnelling en realiseerde ik mijzelf dat mijn jeugd verre van normaal verlopen was.
Door een generatie trauma van mijn vader, verkregen via mijn opa, zijn mijn moeder en ik veel te kort gekomen. Mijn vader kwam uit een gezin met vier zonen. Gaandeweg het proces ontdekte ik dat de levens van mijn tantes en hun kinderen eenzelfde beeld vertonen als de levens van mijn moeder en mij. De levens van de schoondochters en kleinkinderen van mijn opa zijn heftig verlopen als gevolg van vier getraumatiseerde zoons.
Het trauma van mijn vader kwam tot uiting in de vorm van een grenzeloze behoefte aan aandacht. Alles, van materiële tot immateriële zaken, moest ‘groots’ zijn. Alle aandacht was voor mijn vader, mijn moeder en ik telden niet mee. Groots zijn kost veel geld. Denk bijvoorbeeld aan dure Duitse auto’s. Vanuit het onderbewuste voelde ik aan dat mijn vader ongelukkig was en dat ik hem gelukkig wilde maken. Daarom gaf ik mijn vader dure cadeaus en leende ik hem veel geld. Dat proces begon reeds in mijn kindertijd. Pas jaren later werden de schulden terugbetaald. Deze terugbetalingen werden gezien als geld dat ik stal van mijn ouders. Hierdoor kwam ik zelfs in aanraking met justitie. Ik werd verdacht van mensenhandel. Het proces was reeds in de vorige eeuw begonnen. Bankafschriften uit het verre verleden waren niet meer in mijn bezit. Ik heb jaren voor een bank gewerkt en dankzij een oud-collega kreeg ik de beschikking over historische bankafschriften waardoor ik mijn onschuld aan kon tonen. Anders was ik ten onrechte jarenlang de cel ingegaan als gevolg van een generatie trauma.
In aanraking komen met justitie als gevolg van een generatie trauma is een drama. De onzekerheid van een justitieel onderzoek gedurende 1,5 jaar is een hel. Maar het werd nog erger… Sinds mijn jeugd heb ik problemen met mijn spieren en ben ik gediagnosticeerd met een spierziekte. Het is een zeldzame spierziekte en mijn klachten matchen niet met (de weinige) informatie die er over deze aandoening bekend is. Mijn klachten zijn veel omvangrijker. De neuroloog had mijn klachten afgedaan als behorende bij een zeldzame aandoening waar weinig over bekend was. Vorig jaar las ik bij toeval een artikel over kindermishandeling door falsificatie (Münchhausen by Proxy) en ik vond herkenning. Als kind ben ik meegenomen naar meerdere dokters en heb ik nare onderzoeken moeten ondergaan; één van de kenmerken van kindermishandeling door falsificatie. Doordat ik inmiddels op de hoogte was van de gevolgen van de grootsheid van mijn vader vielen veel puzzelstukjes op zijn plaats. Ook mijn gezondheid was grootsheid, want doktersbezoeken resulteerden in aandacht voor mijn vader.
Vanuit de grootsheid werd ik klein gehouden. Als de ander klein is dan ben je zelf immers groot. Ik heb van jongs af aan gehoord: “Dat kan je niet!” Gedurende werkweken op de middelbare school was ik afwezig omdat ik dat niet zou kunnen. Vanuit een onderbuikgevoel heb ik mijn medische dossiers opgevraagd en hierin vond ik aanknopingspunten met mijn vermoeden van kindermishandeling door falsificatie. In het dossier van de huisarts wordt aangegeven dat mijn ouders maar een herdershond moesten kopen waardoor mijn vader afleiding en ik beweging kreeg. Er wordt in het ziekenhuisdossier zelfs aangegeven dat er zorgen zijn over mijn kwetsbare situatie binnen het gezin. Ook over de positie van mijn moeder zijn er zorgen, zo wordt er aangegeven: “Vader doet het woord; Antje en moeder durven niets te zeggen!”.
Hierna heb ik mijn vermoedens besproken met mijn behandelend fysiotherapeut. Dit ging niet goed. Hij begreep totaal niet waar ik het over had. Vervolgens heb ik mij tot de neuroloog gewend. In eerste instantie resulteerde dit ook in een situatie van niet begrijpen. Maar nadat we langer met elkaar spraken begon ze de situatie in te zien en werd ze doodstil. Kindermishandeling door falsificatie werd erkend. En hoe dan verder? Het was geen situatie van een door de ouder verzonnen ziekte, maar de symptomen zijn uitvergroot. Dat maakte het verdergaan, in de vorm van mogelijke revalidatie, moeizaam. Er is simpelweg geen standaard revalidatietraject. Ik heb uren gebrainstormd met artsen en paramedici over het vervolgvraagstuk. Dit resulteerde in een behandeling met positief resultaat waardoor mijn lichaam met kleine stapjes sterker wordt. Door de spierziekte is het onduidelijk in hoeverre mijn lichaam kan herstellen, maar ik ben blij met ieder stapje vooruit. Vorige week hebben we geconstateerd dat mijn rug rechter en sterker wordt. Ik ben zo ontzettend blij met dit nieuws!
Maar er is ook verdriet. Mijn opa gaf een generatie trauma door aan zijn zoons waaronder mijn vader. Dit trauma heeft heel veel invloed op de levens van mijn familie in het algemeen en mijn leven specifiek gehad. Ik kwam met justitie in aanraking, maar ik was slachtoffer. Zoveel geld leen je niet vrijwillig uit. Daarnaast ben ik ziek gemaakt. Mijn vader is inmiddels overleden en kan geen verantwoording afleggen. Mijn moeder heeft al die jaren toegekeken en had haar kind moeten beschermen. Ondanks dat mijn behandelaars stellen dat ik aangifte tegen mijn moeder moet doen, doe ik dat niet. Ik bescherm haar, niet vanuit parentificatie maar vanuit het feit dat mijn moeder ook slachtoffer van het trauma van mijn vader is.
Ter illustratie de foto van carnaval met een verdrietig meisje en een trieste moeder. Ik ben blij en dankbaar voor waar ik nu sta. Waar het proces, in fysiek opzicht, gaat eindigen dat is mij onbekend. Het gaat niet om de bestemming maar om de reis. Die reis heb ik niet alleen afgelegd.. Aan het begin van dit proces ontmoette ik bij toeval iemand via een paardenforum die ook in een Kopp-situatie zat. Samen hebben we veel stapjes genomen waardoor de stapjes stappen werden. Chrisje bedankt voor jouw aanwezigheid gedurende onze reis.
Mijn ervaring is niet uniek, helaas. Tegen iedereen die in een vergelijkbare situatie zit wil ik zeggen: HOUD HOOP EN VERTROUWEN. Je zal en kan geen grote stappen tegelijk maken, geniet van de reis, halverwege de berg is het uitzicht ook mooi!