andrew moca olmYNkTY M unsplash

Gedragen worden. Hoe doe je dat?

Deze blog is geschreven voor de rubriek ‘Rust in je KOPP’, waarin Judith Evelien – ervaringsdeskundige en auteur – vragen van volgers van Met Zonder Ouders beantwoordt. Een rubriek waarin herkenning, inzicht en praktische handvatten centraal staan.

Even een side-note: Ik heb dit blog geschreven vanuit mijn eigen kennis, ervaring en beleving. Zo is het mij gelukt om met aanverwante onderwerp mijn weg te vinden. Ik deel hoe ik ben omgegaan met bepaalde aspecten en hoe dit mij inzicht heeft gegeven en verder heeft geholpen. Het kan zijn dat dit voor jou misschien niet het geval is of op een andere manier het geval is. Hopelijk vind je er herkenning, aanknopingspunten en inspiratie in. Mocht je me hierover persoonlijk willen benaderen, dan staat mijn mailbox voor je open: mail@judith-it.nl.

In mijn vorige blog had ik het over draagkracht vs draaglast en waarom het zo moeilijk is om dit te doseren en omschreef ik uitgebreid hoe gelaagd dat is. Wanneer je het systeem hierachter doorziet en begrijpt en het lukt hier een prettig evenwicht in te vinden, is een logische gevolg dat de behoefte ontstaat om zelf ook gedragen te worden.

Het is één grote trigger

Zo gebeurde dat in ieder geval wel bij mij. Ik merkte hier echter iets geks in, want wanneer de gelegenheid zich dan voordeed, kon ik het niet toelaten en had ik dus geen idee hoe dat dan moest! Hoe moest ik me laten dragen? Hoe doe je dat?! Waarom me dat niet lukte? Nou ja, je laten dragen is één grote trigger en dat had ik eventjes over het hoofd gezien. Het lokte uit om sterk te zijn. Zodoende lukte het me in de eerste instantie niet om gedragen te worden of om me te láten dragen. Als je erover nadenkt is dit ergens natuurlijk heel logisch en toch had ik dit niet aan zien komen. Ik doorzag immers het systeem achter mijn drang om te dragen en dat zou dan toch afdoende moeten zijn om te herkennen wanneer dit dan in werking trad en dat ik op basis daarvan dan een stapje terug kon doen om zo tot een weloverwogen besluit te komen? Dit was niet het geval, daar bleek nog nét iets meer voor nodig te zijn.

Ik herkende de aanwijzingen niet

Ik had écht gedacht dat ik de triggers die hiermee gemoeid zouden gaan, zou herkennen en op basis daarvan zou kunnen vertragen om zo tot zorgvuldige afwegingen te komen. De afwegingen bleken dat ik het verweer in ging en me wilde bewijzen. Dát op zich hadden al aanwijzingen voor mij moeten zijn. Ik herkende ze niet als dusdanig en liet me toch weer meevoeren. 

Ik was de zwakste schakel

Hoe dat er dan uitziet? Ik heb een voorbeeld:

Ruim twee jaar geleden begon ik bij mijn huidige baan. Het betrof een rol en functie die helemaal nieuw voor mij was. Dat betekende voor mij dat ik op dat moment de zwakste schakel in het team was. Dat klinkt oneerbiediger dan het was en dan ik dit bedoel. Het is natuurlijk slechts een gevolg van die nieuwe positie. En vanuit die positie ga je dan bouwen, groeien en ontwikkelen zodat je je nieuwe rol steeds meer eigen kunt maken. Een heel logisch en natuurlijk proces die iedereen zal doorlopen wanneer die zich iets nieuws eigen gaat maken. 

Je hoeft je alleen maar mee te laten voeren

Wanneer je je nieuwe vaardigheden eigen maakt, dan betekent dat dat je je per definitie in een kwetsbare positie bevindt. Laat dat nou exact zijn wat het aanwakkert om sterk te zijn, te gaan dragen en te gaan overleven. Ook als dat niet meer hoeft, ook in een situatie waarin het helemaal niet nodig is om hierop in te zetten en waarin het slechts nodig is dat je je mee laat voeren in al dat nieuws zodat je jezelf ook de kans geeft om je dat eigen te maken. 

‘’De enige die mij in de weg zat, dat was ik zelf…’’

In mijn geval destijds bij die nieuwe baan, was die ruimte er ook aan alle kanten. Ik mocht vallen, opstaan, leren, fouten maken en alles wat er nodig was om me te ontwikkelen in mijn nieuwe rol. De enige die mij in de weg zat, dat was ik zelf. Continu voelde ik me onzeker, bang en opgejaagd en dat zorgde ervoor dat ik paraat bleef staan en niet tot die ontwikkeling kon komen die ik nodig had om me alle nieuwe vaardigheden in mij. nieuwe functie goed eigen te maken. Dat je onzeker en bang bent in een nieuwe situatie, dat is helemaal niet gek. Dat zal voor iedereen zo zijn. Maar wanneer de omstandigheden die dit met zich meebrengt triggers voor je zijn die ervoor zorgen dat zodra je dit ervaart, je sterk bent… dan wordt het lastig je over te geven aan die onzekerheid. Dan is er geen ruimte om die onzekerheid er laten zijn en dit te voelen. Onzekerheid is kwetsbaar en lokt uit tot sterk zijn. Een onzekere situatie levert een gevoel van onveiligheid op. Bam! Nog iets wat bestreden moet worden. Voor je het weet ben je een hele kettingreactie aan het bestrijden om de onzekerheid maar de baas te kunnen blijven. 

Onzekerheid heeft ook een mooie eigenschap

Echter heeft onzekerheid ook een mooie eigenschap, die met dit systeem met de grond gelijk gemaakt wordt. Het is belangrijk om onzekerheid te kunnen doorlopen omdat onzekerheid ook aan blijft wakkeren tot beweging. Wanneer er ruimte is voor onzekerheid, komt er ook ruimte voor je drijfveer en motivatie om te leren en je nieuwe vaardigheden eigen te maken. Daarvoor is het natuurlijk wel handig als dit kan en mag in onzekerheid en je het jezelf ook toestaat om in die onzekerheid een ontwikkeling door te maken. Die stappen heb je nodig om uiteindelijk toe te werken naar vertrouwen. Dat bouw je stapje voor stapje op. Onzekerheid is hierin de eerste stap, een signaal die jou vertelt dat je op de goede weg bent omdat daar uitdaging voor je ligt waar je nog meer bedreven in kunt worden en waar winst voor je valt te behalen. Het is je richtingaanwijzer naar groei. In mijn ogen is dit een waardevolle functie van onzekerheid.

‘’Zie onzekerheid niet als falen
maar als opstapje
om vertrouwen te behalen.’’

Mijn onzekerheid werd een drijfveer

Het duurde eventjes voordat ik dit in zag. Toen dat kwartje eenmaal viel, lukte het me steeds meer om me neer te leggen bij deze positie en werd die onzekerheid waar ik eerst nog zo bang voor was, een drijfveer en een motivatie voor mijn ontwikkeling en kon ik me laten dragen. Zo ontstond er niet alleen ruimte vanuit mijn team, maar ook bij mezelf om eindelijk stappen te maken. Het groeien kon beginnen! Fouten maken, dingen niet weten en onzekerheid, bleek ineens een voedingsbodem. Het is niet erg om in dat proces niet alles te kunnen en niet alles te weten. Dat zorgde juist voor de prikkels en uitdaging waarnaar ik zo naar op zoek was. Nu kon ik me daaraan overgeven en eraan toegeven, nu kon ik me dan eindelijk laten dragen. Het was niet meer bedreigend, dit was wat ik nodig had. En dat ik dat nodig had, dat wist ik. Ik had alleen geen benul hoe dat dan in zijn werk ging. Ik was er in dit geval nog niet door alleen bewustwording. Dit staartje was hierop een aanvulling wat hand in hand met elkaar ging. 

Zo zie je maar, je laten dragen is makkelijker gezegd dan gedaan. Dat blijkt wel uit mijn voorbeeld waarin goed naar voren komt hoe het systeem van sterk zijn en dragen voor mij werkt en waarom het zo lastig is om zelf gedragen te worden wanneer je dit eigenlijk helemaal niet kent. 

Al doende leert men

Bij mij was het in deze situatie onzekerheid en kwetsbaarheid wat er voor zorgde dat ik uitgelokt werd om sterk te zijn en mij ervan belemmerde me te laten dragen. Toen ik eenmaal voor mezelf helder had waar die onzekerheid voor mij voor stond en hoe ik dit wezenlijk nodig had om tot een volgende stap te komen, kon ik me overgeven aan het zijn van ‘de zwakste schakel’ en aan de kwetsbaarheid die daaraan ten grondslag ligt en kon ik me laten dragen. In een andere situatie kan het zomaar zo zijn dat er weer andere elementen zijn die ervoor zorgen dat het lastig is om me te laten dragen. Het geeft niet, ik ben lerende en al doende leert men. Toch? 

‘’Als niets je in de weg staat, 
is niets je enige obstakel.’’

Wat heb je nodig om gedragen te worden? Ik heb een werkblad gemaakt om je hierbij te helpen.

Scroll naar boven