jeremy perkins FOSJVtUtac unsplash

“Geeft niets!’’ Over vergeven – Rachel

Ze hadden weer eens ruzie gemaakt. Het geschreeuw hoorde ik aan vanuit mijn bed, waar ik wegdook onder mijn deken en een kussen over mijn hoofd duwde om het gehuil niet te hoeven horen. Op sommige avonden riep ik zo hard mogelijk dat ze moesten stoppen. Dan kwam mijn vader of moeder naar me toe. ‘Ga maar slapen, we hebben gewoon eendiscussie, sorry dat we je wakker maakten’. Een kus op mijn voorhoofd gedrukt, ik ging, nog niet helemaal gerustgesteld, slapen. Soms durfde ik niets te zeggen en kon ik pas slapen als alles weer stil was in huis. Of, ik liep nog even naar mijn moeder toe, die huilend in bed lag, terwijl mijn vader beneden op de bank ging slapen.

Er waren bij ons thuis weinig dagen zonder ruzie. De meeste dagen waren gevuld met spanning, ‘discussies’ tussen mijn ouders, woede-uitbarstingen en onnodig geschreeuw. Dat laatste vond ik nog niet eens het ergste: ik maakte me meer zorgen als ik zag dat mijn vaderzijn trouwring al dagenlang niet droeg en hij mijn moeder compleet negeerde. Na een tijdje werd het weer bijgelegd. Aan tafel deelde mijn vader dan mee dat hij het weer met mijn moeder had bijgelegd en soms volgde zelfs een sorry. Opgelost, bijgelegd, opgelucht en weer door. Ergens vind ik het wel goed dat mijn ouders dit zo aan tafel deden. Maar er werd te weinig uitgelegd. Te weinig stilgestaan bij wat de ruzies met ons deden. Dat het ons als kinderen bang maakte, het ons verdrietig maakte, wanhopig soms. En met het woordje sorry gingen mijn ouders veel te makkelijk om. Wij kregen aangeleerd: na sorry is het weer oké. Maar het was voor mij niet oké.

Jaren later, nu ik niet meer bij mijn ouders woon, kan ik pas de gevolgen zien van de ruzies tussen mijn ouders. Ik zie het terug bij mijzelf, maar ook bij mijn broertjes en zusjes. Wij zijn ontzettend braaf, ruimte om te puberen is er nooit echt geweest. Als ik voor mezelf spreek, durfde ik ook simpelweg niet in te gaan tegen mijn vader, omdat ik bang voor hem was. Tegen mijn moeder kon ik het wel opnemen; ik was verbaal een stuk sterker dan zij en had haarscherp door hoe ik mijn gelijk kon krijgen. Maar verder dan een beetje tegenstribbelen kwam ik niet. Mijn ouders speelden vaak de kaart: wij zijn hier de ouders, punt uit. Ook als hun woorden volkomen onterecht waren, ook als zij er flink naast zaten, ook als de situatie totaal onrechtvaardig was. Hierdoor heb ik geleerd dat mijn mening er niet toe doet, dat ik niets te vertellen heb, dat ik het waarschijnlijk weer bij het verkeerde eind zal hebben.

Wil je ons alsjeblieft vergeven? Die vraag kwam vanuit mijn moeder vorig jaar, nadat ik afstand had genomen. Een tijdje geen contact, dat was voor mij broodnodig. Het gaf mijn ouders ook het inzicht dat zij misschien wel wat meer steekjes hadden laten vallen dan ze wilden toegeven. Mijn moeder snakte naar vergeving vanuit mijn kant en ik had de neiging om die last van haar schouders te nemen. Mam, het geeft niet, jij kon er ook niets aan doen. Dat was wat ik geleerd had. Maar voor het eerst voelde ik dat het gewoon echt niet oké is geweest voor mij. Dat ik mezelf zou beschadigen door te zeggen dat het niets uitmaakte voor mij. Dus heb ik, voor het eerst in mijn leven, heel voorzichtig geformuleerd dat ik ruimte nodig heb. Afstand wil. Omdat het voor mij nog niet ‘oké’ is.

Het gaat mijzelf niet zozeer om een kwestie van goed of fout, maar om verantwoordelijkheid. Mijn ouders hebben allebei een ‘rugzakje’ (zeg maar gerust een hele camper) vanuit hun jeugd en mijn moeder is door haar psychische kwetsbaarheid echt beperkt in het moederschap. En toch: zij zijn hier de ouders. Zij hebben de verantwoordelijkheid (gehad)om voor hun kinderen te zorgen. Daarin zijn zij tekortgeschoten. Ze hebben hulp geweigerd, ze hebben hardnekkig beweerd dat ze het zelf wel aankonden, terwijl de hele omgeving daar twijfels bij had vanaf moment één. En dáár zijn zij toch echt schuldig aan.

Ik wil mijn ouders best vergeven. Maar ik heb ze al te vaak vergeven. Te vaak hun sorry’s aangehoord. Vergeven is een woord dat ik opnieuw moet leren, opnieuw betekenis aan moet geven. Het betekent niet, het geeft niet wat er is gebeurd. En daar is eerst woede voor nodig vanuit mijn kant. Dat is ingewikkeld, omdat ik nog altijd heel loyaal ben richting mijn ouders. Ik kan me heel goed inleven in hun onmacht, hun frustratie, hun beperkingen. Maar ik moet niet vergeten dat er een klein meisje flink beschadigd is geraakt door hun keuzes. Daar mag ik eerst nog even flink boos om worden. Ervaren dat het niet niks was. Dat de onveiligheid voor mij te veel was. Dat er voor mij te weinig is gezorgd. Dat ik ertoe doe. En dan pas kan ik het proces van vergeven in stappen.

Het verhaal stopt hier dus niet. Misschien herken je je in mijn verhaal. Het kan ook zijn dat vergeven voor jou niet echt een issue is. Wel wil ik je uitdagen om na te denken over de vraag wat vergeving voor jou betekent. Welke betekenis heeft het woordje sorry gekregen in jouw jeugd? Misschien is deze definitie wel hard toe aan vervanging. Want, het doet ertoe. Jij doet ertoe.

Merk je dat het lezen van een ervaringsverhaal je goed doet? Word dan lid van de Met Zonder Ouders Community! Hier lees je nog veel meer ervaringen van lotgenoten en kan je in gesprek gaan met elkaar. Voor maar €3 per maand kun je gebruikmaken van het forum, meedoen aan activiteiten (bijvoorbeeld webinars en wandelingen) en een maatje zoeken. Inmiddels zijn er al bijna 200 mensen lid!

Scroll naar boven