Gastblogs

Gastblogger Rosa schrijft: ‘Bij het schrijven van deze blogs gaan de voelsprieten uit en het schild gaat af’.

Een paar maanden terug heb ik voor het eerst een blog geschreven voor Met Zonder Ouders (deze vind je hier: https://metzonderouders.nl/rosa-schrijft/). Ik vond het super spannend, maar ook eng om met mijn verhaal de wereld in te treden. Mijn hart klopte in mijn keel toen Sandra me schreef dat het online stond, maar ik was vooral trots op mezelf en blij dat ik het toch had aangedurfd.

Toen ik Met Zonder Ouders ontdekte en de blogs las van andere mensen, voelde ik me zo begrepen. Het was een soort thuiskomen. Ik las blogs van anderen die dezelfde soort dingen hadden meegemaakt als ik. Ik kon me herkennen in hoe zij zich voelden, maar de blogs hebben me ook aan het denken gezet. Ineens zat ik niet meer ‘alleen’ met mijn perspectief en mijn verhaal, maar ook met die van anderen die me inspireerden, lieten meevoelen en ook raakten. Ik had nooit gedacht dat herkenning me op deze manier me zou verder helpen. Het lezen van al deze blogs heeft me zo goed gedaan, dat ik graag iets terug wil doen voor iedereen, die net zoals ik eerst, zich alleen voelt met hun verhaal en dorstig op zoek is naar herkenning. Hopelijk zal mijn verhaal jou ook inspireren om jouw verhaal ook te delen met anderen op jouw manier.

Nu heb ik net wel een mooi verhaal over durven delen geschreven en de kracht daarvan, maar er is een ding wat ik niet durf te delen: mijn echte naam en hele persoonlijke details. Ik zal schrijven onder de naam Rosa, maar dat maakt mijn verhaal niet minder echt of anders. Vanwege mijn ouders durf ik niet onder mijn eigen naam te schrijven, maar ook niet details weggeven van wie ik echt ben. Zelf vind ik het ook jammer, maar ik voel me er op deze manier het meest comfortabele en het veiligst bij. Op deze manier durf ik het aan.

Mijn ‘naam’ is dus Rosa, studente aan een kunstopleiding en 24 jaar oud. Mijn hobby is mijn werk en mijn werk mijn hobby. Ik kan mezelf totaal kwijt in mijn kunst, maar kunst is ook mijn manier van het verwerken van mijn jeugd. Naast mijn therapie zie ik mijn kunst ook als therapie. Het is een veilige plek waarin ik me kan uitten en waar ik een groot deel van mijn trauma’s heb verwerkt en aan het verwerken ben. Het is een plek waar het kleine gebroken vogeltje van vroeger niet bestaat, maar waar een paradijsvogel de vleugels uitslaat. In het ‘normale’ leven lukt dit me (nog) niet echt, maar ik hoop dat dit een kwestie van tijd is totdat mijn kunst en ik samen zijn versmolten.

Nog nooit eerder had ik van KOPP-kind gehoord, toen in de begintijd van mijn therapie die term viel. Sinds ik weet wat een KOPP-kind is, weet ik beter met mezelf en mijn gevoel om te gaan. Er is nu een ‘reden’ waarom dingen bij mij zo lopen zoals ze lopen.

Mijn moeder heeft borderline en mijn vader kon en wilde er nooit mee omgaan. Met beiden heb ik sinds een paar jaar geen contact meer. Hier heb ik zelf voor gekozen, omdat ik er geen andere uitweg meer zag. Je kan het vluchten noemen, maar ik zie het als de eerste keer dat ik ooit voor mezelf ben opgekomen. Ik heb alles gedaan wat ik destijds kon om het op te lossen, maar ik ging eraan ten gronde.

Bijna iedereen in mijn omgeving ‘normaal’ contact heeft met zijn ouders. Hierdoor voel ik me vaak eenzaam. Soms wordt het zo tegen mijn neus aangedrukt, bijvoorbeeld met feestdagen, moeder- of vaderdag, maar ook andere dingen in het dagelijks leven. Soms ben ik jaloers als iemand wat leuks gaat doen met zijn moeder of vader of ben ik verbaasd als een ouder iets voor zijn kind over heeft wat ik zelf als onmogelijk heb betiteld. Ik betrap mezelf er vaak op dat ik onbewust wanhopig op zoek ben naar mensen bij wie ik kan horen, omdat ik me niet kan identificeren met de mensen waar ik vandaan kom. Dat is denk waar ik op dit moment het meest tegen aanloop en wat ik niet graag toegeef.

Voor mijn gevoel zit ik in een soort overgangsfase. Door de jaren heen ben ik steeds meer uit mijn schulp gekropen, maar af en toe kunnen de meeste kleine dingen me een enorme terugslag geven en ben ik weer de kleine Rosa. Ik heb door mijn jeugd vaak depressieve klachten en een sociale angststoornis ontwikkeld. Mijn moeder was zo onvoorspelbaar, dat ik altijd thuis op eieren liep. Zoals ik in mijn allereerste blog schreef op Met Zonder Ouders, heb ik geleerd om mezelf klein en stil te houden om confrontaties te voorkomen en heb ik onzichtbare voelsprieten ontwikkeld die waren getraind om de sfeer, emoties en lichaamstaal van mijn moeder te lezen. Deze voelsprieten en de schild om me heen zijn moeilijk af te schudden soms. Ineens kunnen die voelsprieten en schild toch weer tevoorschijn komen. De ene keer kan ik er heel goed mee omgaan en andere keer helemaal niet. De mensen die het dichtstbij mijn hart staan, weten dit. Als me iets niet lukt of ik ergens last van heb, hoef ik het maar aan te geven en ze begrijpen het. Ik prijs mezelf met zulke vrienden ontzettend gelukkig.

Het schrijven van blogs voor Met Zonder Ouders zie ik als een nieuwe stap voor mij. Het zal een uitdaging worden, maar ik ga die aan. Delen werkt helend. Het is niet kwetsbaar en maakt iemand niet kleiner of minder dan iemand anders. Je geeft een kans aan de mensen om je heen om jou te begrijpen. Ook is er meer kans dat je met anderen in contact zult komen die iets soortgelijks hebben meegemaakt en kan je anderen er mee helpen of inspireren.

Vaak heb ik mijn verhaal niet durven delen, omdat ik op een of andere manier vond dat mijn verhaal niet erg genoeg was of omdat ik iemand niet tot last wilde zijn. Bij het schrijven van deze blogs, gaan de voelsprieten uit en het schild gaat af. Ik stamp de eieren kapot waarop ik liep en vertel je mijn verhaal.

3 thoughts on “Gastblogger Rosa schrijft: ‘Bij het schrijven van deze blogs gaan de voelsprieten uit en het schild gaat af’.”

  1. Wat ontzettend knap dat je je schild af doet en voelsprieten uit gaan. Weet dat al deze gevoelens heel herkenbaar zijn, hierin sta je zeker niet alleen. Knap dat je voor jezelf durft te kiezen in het contact met je ouders. Veel heeft te maken met grenzen aangeven en die van jezelf herkennen en durven uiten. Het is een hele weg, en hele zoektocht maar de moeite waard.

  2. Prachtig geschreven en herkenbaar! 🙂 Blijkbaar zijn we niet alleen hierin en ligt het toch niet ‘allemaal aan mij’. Dat weet ik wel, maar toch voelt het soms zo…
    Dankjewel voor je mooie verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *