Gastblogs

Verbinding met anderen – Laura

In een eerder blog scheef ik al eens over de lastigheden in relatie tot anderen die ik  als KOPP/KOV ervaar. Met momenten worstel ik er nog wel eens mee en ben mee, zowel thuis  als werk gerelateerd.

Verbinding

Wanneer ik Google naar de definitie van verbinding staat er het volgende: Verbinding is volgens schrijfster Brené Brown de energie die bestaat tussen mensen wanneer zij zich gezien, gehoord en gewaardeerd voelen. Het gaat om kunnen geven en ontvangen zonder oordeel en steun en kracht ontlenen aan de relatie. Laat dat nou hetgeen zijn dat bij mij niet vanzelf is gegaan. De balans tussen geven en nemen is tijdens mijn jeugd enorm verstoord geweest. Het accent lag voornamelijk, nou zeg maar bijna altijd op geven. Geven en nooit was het genoeg, nooit was de ander tevreden en verzadigd. Nooit was het potje gevuld en er iets over voor mij.

Gezien, gehoord en gewaardeerd voelen zijn ook elementen die bijna tot niet ervaren zijn. En steun en kracht uit een relatie halen kan ik me ook niet herinneren. Geen wonder dat verbinden vanuit de basis niet goed ontwikkeld is. Maar hoe doe je dat dan als volwassenen? Als dingen niet vanzelf gaan ga ik ze altijd opzoeken en ontrafelen. Wat zijn de ingrediënten. Ik heb mijn antwoorden gevonden in boeken van Brene Brown, Els van Steijn en Phillippa Perry.

Zoektocht

Ik heb alle ingrediënten in huis, dat weet ik zeker. Ik kan voornamelijk geven, ontvangen vind ik lastig. Niemand hoeft voor me te zorgen dat kan ik zelf prima. Gezien voel ik me niet snel. Heb altijd het idee dat ik een tandje bij moet zetten om gezien en gewaardeerd te worden. En gehoord voel ik me ook niet altijd. Steun en kracht in een relatie, dat hoeft niet, ik ben zelf krachtig genoeg om alles zelf op te lossen. Lange tijd heb ik niets gesnapt van relaties. Maar ligt het probleem dan bij de ander of bij mij?

Verhoudingen

Ik denk dat het net als bij koken of bakken om de juiste ingrediënten en verhoudingen  gaat. Denk maar aan een recept, wanneer je alleen de  ingrediënten hebt en de verhoudingen kloppen niet mislukt het vaak.

Wegen

Ik denk dat het belangrijk is om de boel te gaan wegen. Niet letterlijk natuurlijk… Maar staat geven in verhouding tot ontvangen? In mijn geval niet, voor mij is het zaak om te leren ontvangen, mensen die willen helpen/ delen/ geven toe te laten. Geven aan anderen gaat vanzelf, soms tot ik zelf ben uitgeput en dan nog zijn er mensen die meer vragen. Het kan ook zo zijn dat ik dit soort mensen sneller opzoek of dit trigger in mensen doordat het een tweede natuur van is  geworden. Hier ben ik me wel steeds bewuster van. Ik kijk dat als ik dingen geef, ik ook iets terug krijg. Of ook mijn voordeel heb van de relatie, zodat het niet alleen op geven gebaseerd is.

Gezien word ik wel, alleen ik denk altijd dat ik bergen moet hebben verzet totdat iets goed is. Sommige mensen doen minder en krijgen complimenten bij de vleet. Ik heb me hier vaker over verwonderd.  Eerder zelf tevreden zijn en stil staan bij je prestatie is belangrijk. En natuurlijk goed is goed genoeg.

Gehoord worden, ik word wel gehoord maar ik blijk vragen of verzoeken altijd zachtjes te doen, zo voorzichtig mogelijk, om de ander maar niet te belasten. Soms hebben mensen niet eens door dat ik iets gevraagd heb of dat het zo belangrijk voor me was. Natuurlijk wilde ze helpen, meedenken of ondersteunen alleen hoorde ze niet wat mijn vraag was. Tja ik heb dat met vallen en opstaan moeten leren en nog steeds gaat dat  niet vanzelf.

Gewaardeerd voelen, tja als ik eerlijk ben hoor ik dit niet altijd. Vergeet ik een compliment en hoor voornamelijk kritiek of dat wat niet goed is. Altijd handig als mijn man of een collega meeluistert en me na een gesprek eraan kan herinneren aan wat goed was, een compliment was. Oprecht ben ik het vaak vergeten en help dit om me aan de positieve dingen te herinneren. Hier fleur ik soms echt van op.

Steun en kracht uit een relatie halen zal ook betekenen mezelf kwetsbaar opstellen, leunen op de ander. Lange tijd heb ik hier geen gebruik van gemaakt, ik had geen idee hoe ik het moest doen. Kon ik wel op de ander rekenen? Vertrouwen is hierbij nog zo’n ding dat vanuit mijn jeugd niet vanzelfsprekend was. Wanneer ik op de ander zou leunen, gebeurde het dan wel op de juiste manier? Ik heb mijn mate van controle en perfectionisme met kleine stapjes leren loslaten. Er zijn meerder wegen die naar Rome leiden en ook mijn manier is niet altijd de beste, handigste of meest relaxte.

Gewicht

Ik heb al wat geworsteld in werk- en privé  relaties  om de juiste verhoudingen voor mezelf en de ander te vinden. Ik ben gewoon getrouwd en heb twee kinderen en een baan. Mocht je denken dat ik er helemaal niets van snap, dat is ook niet waar. Het gaat om de mate van en waarin.

De relaties  thuis en op het werk gaan prima, alleen ben ik in de verbinding met beide soms te veel in de rol van kind richting ouders gestapt en gaan zorgen en compenseren. Ik wilde in beide gevallen niet dat mijn partner of kinderen iets te kort kwamen en ben flink gaan geven. Met vallen en opstaan kwam ik er achter dat dit prima was, maar niet in de juiste verhouding.  In beide gevallen  ben ik gaan wikken en wegen en zijn er prachtige recepten ontstaan voor fijne relaties met een goede verbinding. En soms, soms denk ik het recept van buiten te weten en moet ik toch weer even gaan afwegen om de juiste verhoudingen terug te krijgen en zelf te kunnen genieten van mijn eigen recept.

Ik ben heel erg benieuwd of dit herkenbaar is voor jullie? Gaat het vanzelf? Was of is het nog steeds een zoektocht?

Ben lief voor jezelf, het is niet iets waar je de ruimte voor heb gekregen om op een veilige en goede manier te ontdekken.

Mijn basis recept is:

  • 250 gram gezien gehoord en gewaardeerd voelen & 250 gram de ander zien horen en waarderen
  • 250 gram Geven & 250 gram Ontvangen .
  • 250 gram Kwetsbaar durven opstellen, leunen en voor je laten zorgen &  250 gram De ander steun geven, laten leunen en zorgen voor de ander.
  • Vertrouwen:  150 gram afspraken nakomen & 150  gram zelf afspraken nakomen.
  • Snufje compassie voor jezelf omdat je nog niet alles  weet en vanzelf gaat.
  • Vleugje geduld, tijd doet wonderen.
  • De rest kan zelf ingevuld/ aangevuld worden naar eigen smaak.

Veel liefs

Laura

3 thoughts on “Verbinding met anderen – Laura”

  1. Enorm veel herkenning. Mij lukt die balans vinden alleen nog maar met mijn man en kinderen. En zelfs bij hen voelt het alsof ik van hen profiteer wanneer ze liefdevol met mij omgaan en iets voor me doen. In werk en met vrienden denk ik mijn behoeften te uitten om een gelijkwaardig contact te hebben om na langere tijd te realiseren dat ik te lang over mijn grens ben gegaan. Leeg en gedesillusioneerd omdat ik hoopte het nu toch beter aan te pakken. Kan nu wel eindelijk met compassie naar mezelf kijken. Kom er wel maar het duurt lang. Bedankt voor de herkenning.

  2. Mooi om te lezen. Het heeft gewoon meer tijd nodig. Dat realiseren en toelaten dat anderen mensen om je heen voor je willen en mogen zorgen is de eerste stap. Groetjes Laura

  3. Beste Laura, ik dank voor deze mooie blog. Het lijkt alsof ik volledig over mezelf lees. Maar meer dat ik wat jij schrijft allemaal nog moet, nee WIL, leren. Zit nu midden in een burn-out en ben er nog maar sindskort achter dat ik gewoon tot een groep mensen behoor, namelijk KOPP/KOV. Een verademing kwa erkenning en herkenning. Door jou blog vallen er ook weer direct puzzelstukjes op hun plaats… Dank hiervoor. Ik weet dat ik hier beter uit ga komen en daarvoor hulp en zorg heb van anderen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *