kostiantyn li xKggiGtfs unsplash

Zorgen, brief aan mijn moeder – blog van Lieke

Ik zit in de auto naar mijn werk. Heb een cadeautje voor je gekocht omdat ik vanmiddag langsga bij het bezoekuur. 

Ik denk na over mijn dochter die net is gaan doorslapen, over al het werk wat ik nog moet doen vandaag, over hoe ik nog niet echt de rust heb gevonden voor mezelf deze week. En tegelijkertijd ben ik met jou bezig. Met compenseren omdat ik al een paar weken niet heb gezien, omdat mijn leven zo vol is dat het me boven het hoofd uitstijgt. Mijn dochter, mijn man, mijn werk, en waar ben ik? Waar ben ik in dit plaatje? Ik ben weer bezig met jou. 

Ik ben weer bezig met zorgen voor jou. Zorgen voor jou, de persoon die haar eigen leven niet in eigen hand kan houden. Die om de zoveel tijd onderuit gaat en daarmee iedereen meeneemt die nog net vast gehouden wordt door jouw vingers. Die vingers die maar al te graag te veel terrein op eisen, en niet eens omdat jij dat wil, maar gewoon omdat dat zo een pijn reactie is die ik ervaar vanuit jouw trauma. 

Ik denk na. Over hoe jij eigenlijk voor mij zou moeten zorgen. Hoe dat eigenlijk altijd de verhouding had moeten zijn. Maar hoe ik eigenlijk veel meer bezig ben geweest vroeger, met jou gelukkig maken. Met voelen waar jouw nood zat. Met jouw emotie spiegelen. En die van mij, ik weet eigenlijk helemaal niet waar die was. Ik ging volledig in jou op. Als jij niet gelukkig was, was ik het ook niet. 

Inmiddels heb ik geleerd dat ik een eigen leven mag leven, en heb ik een mooi leven opgebouwd. Maar elk moment dat jij ziek wordt, elk moment dat jij crasht, voel ik mij weer dat kleine meisje wat haar eigen leven niet in de hand heeft. Met alle emotie, depressie, apathie. Met het willen opgeven van alles. Puur omdat jij even hebt opgegeven. Omdat jouw hersenen en jouw lichaam je in de steek laten. Op het moment dat je ziek bent ben je net een grote peuter, die zijn eigen emoties niet in de hand heeft. Ik krijg verwijten, opmerkingen naar mijn hoofd, en het maakt dat ik mijn afstand neem. 

Dus hier zijn we, ik heb je drie weken niet gezien. Ik zit in de auto, met mijn compensatie cadeautjes. Kleine dingetjes die jou iets beter laten voelen over de plek waar jij zit, en voor mij een manier om niet met lege handen aan te komen. Want cadeautjes, dat is een taal die wij delen. Omdat we er allebei van houden, en omdat we er allebei goed in zijn. 

Ik heb nagedacht of ik je elke keer terug durf te appen. De helft van je berichtjes slaan nergens op, zijn je wanen, verwijten, slecht gespelde onbegrijpelijke berichtjes. En ik voel elke keer zo’n drempel. 

Ik voel me dan schuldig. Ik schaam me. Hoe kan ik jou in de steek laten? Hoe kan het nou dat ik je niet begrijp? Hoe kan ik in godsnaam nú aan mezelf denken? 

Maar als ik dat niet doe, hoe blijf ik dan staan? Hoe zorg ik dan voor mij? En wie zorgt er eigenlijk voor mij? 

This was about me, and not about you. And you still made it all about you.

Scroll naar boven